നന്മ പെയ്യുമോ......
അന്തിക്കടലുനീന്തിക്കടന്നു
പൊന്നുഷസിന് തിരുനെറ്റിയിലെ-
പനിനീര് പുഷ്പം
ഞെട്ടറ്റുവീണു ജാലകവിടവി-
ലൂടോളിഞ്ഞര്ഷാരവത്തോട
ഉണരുക ഉണരുകഉണര്ന്നു നീപാടുക
നന്മയ്ക്കായൊയൊരുമയോട
മണ്ണിനായ് വിണ്ണിനായ്
ശ്രുതി നീ മീട്ടുക..
കത്തിപ്പിടയ്ക്കുന്ന മദ്ധ്യാഹ്നത്തില-
തുറന്നിട്ട ജാലകപടിയിലിരുന്നു
ചുറ്റിപ്പിടിച്ചെന്റെ കുഞ്ഞുപാഥേയം
നഗ്നനേത്രത്താലെ,,
ജനിമൃതിക്കിടയില് ഒറ്റയടിപ്പാത
വെയില് ചൂടെറ്റിവിടെ കിടക്കുന്നു.
വിജനം വിരഹം
ഇല്ലതില്ലൊട്ടുമേവിശാലം.
അപൂര്ണ ചിന്തതന് വജ്രസൂചി
തുളചേ തറയ്ക്കുന്നു.
നന്മയാം വേരു തടഞ്ഞില്ലരിടത്തു
വിടര്ന്നീല സദാചാര
സദ്ഗുണ സമ്പന്നം.
മറന്നുവെന്നധരങ്ങള്
മന്ദസ്മിതത്തെയും
ആഴിതന് തുള്ളിനീര് സൂചിത്തുമ്പിലെന്നപോല്;-
സഹനത്തിനിളം തെന്നലുംവീശുന്നില്ലയീ
കരിങ്ങല്ലുപാകിയൊര കരളിന് കളിമുറ്റടിത്ത്
ദ്രംഷ്ഠകള് നീട്ടും ഗജരാജന്റെ
ചേഷ്ഠപോല് വിറക്കുന്നു
അകലുന്നു
മുല്ലമൊട്ടിനൊത്തെന് കിടാങ്ങളും
മറന്നു ഞാനിന്ന് സ്നേഹത്തിന് ഭാഷ
നിസ്വാര്ഥ വചനവുംവിസ്മൃ
തിയിലാഴുന്നു. അല
സം അജ്ഞാതം നഗ്നനയനങ്ങളില്വരണ്ടപുഴയിലെ മണല്തരിയിതുമാത്രം-
അനന്ത വിശാലഗോളം മരുപ്പച്ചയെന്നാല;
വസിക്കുന്നു മരുപ്പറമ്പാം മനസ്സുമായ്;
അഗ്നിജ്വാലകള് വിഴുങ്ങട്ടെ,മുക്തമാവട്ടെ
പൊയ്പോയരാവിന്റെയുള്ക്കുളിരായെന്നു ഞാന്
പുതുപുലരിത്തൂവല് വിരല്തുമ്പിലേറ്റിടും?
പെയ്യുമോ വാകമരയെന്
പൂക്കളും കായ്കളും.........
No comments:
Post a Comment